Terapie naturalne

Aurikulopunktura

Aurikuloakupunktura, czyli akupunktura ucha, ma coraz większe zastosowanie w medycynie weterynaryjnej. Badania metodą tzw. RAC (badanie pod kontrolą pulsu) pozwoliły na dokładną systematykę obszarów refleksyjnych ucha. Podwaliny nowoczesnej aurikulotherapii weterynaryjnej zbudowali przede wszystkim uczniowie Bahra.(Roesti, Petermann, Kocyla.)

Medycyna chińska zna co prawda akupunkturę ucha, lecz jej założenia teoretyczne różnią się znacznie od poglądów nowoczesnej medycyny. Punkty uszne traktowane są jako nierozłączny składnik całego cielesnego systemu akupunkturowego. Działanie tych punktów interpretowane jest zawsze w kontekstcie Yin/Yang i faz przemian. Nie odpowiada to jednak naukowej rzeczywistości, ponieważ system akupunktury ucha należy do tzw. mikrosystemów. Znaczy to również, że system ten działa nieco odmiennie niż akupunktura ciała. Systemy akpunkturowe są „pozostałością” z rozwoju embrionalnego organizmu. Systemy te działają komplementarnie, tzn. uzupełniają się wzajemnie w procesach regulacyjnych w organizmie. Centralną „stacją rozdzielczą” tych systemów jest twór siatkowaty mózgu. Tam zbiegają się informacje z obwodowego systemu akupunkturowego znanego nam z akupunktury klasycznej oraz informacje z mikrosystemów. Ucho jest jednym z najlepiej poznanych mikrosystemów. Poza tym ucho jest stosunkowo łatwo dostępne i przy odrobinie doświadczenia daje nam wspaniałe możliwości do diagnostyki i terapii. W odróżnieniu od akupunktury ciała, można tłumaczyć przenoszenie się refleksów usznych tylko poprzez system neuralny. Każda zmiana funkcji(zapalenie, ból) w strukturach obwodowych może powodować powstawanie zmienionych obszarów w skórze ucha zewnętrznego. Najczęściej są to zmiany potencjału elektrycznego danego obszaru. Większość tych zmian jest dla nas niewidoczna gołym okiem. Może jednak w niektórych przypadkach dojść również do widocznych zmian skórnych w sensie przekrwienia i wysięku.

Istotą aurikuloterapii jest istnienie na uchu obszarów refleksyjnych. W obszarach tych można znaleźć odpowiednie punkty diagnostyczne i terapeutyczne. Struktura tych obszarów różni się jednak od obszarów refleksyjnych na ciele tzw. punktów akupunkturowych. W tkance podskórnej obszarów refleksyjnych na uchu stwierdzono zwiększoną ilość receptorów, reagujących w różnorodny sposób na bodźce. Obszary refleksyjne tworzą tzw. „somatotopy” uszne, które są obszarami na uchu obrazującymi określone części ciała(np. kończyny).

Więcej na www.vetakupunktura.pl